چرند و پرند!
اکسیر پول!
در حالی که با دو بسته طناب، یکی کلفت و یکی هم کمی نازک تر، ور می رود و سر انتخاب یکی از آنها مردد است، با خود میگوید:
دیگه تموم شد! الان خدا هم بیاد پایین، من کار خودمو میکنم! … اصلا همه این بدبختی ها زیر سر خداست! به یکی میده میلیاردی، نمیدونه چطور خرج کنه؛ به یکی هم مثل من هیچی! دو شیفت جون میکنم و نمی تونم ازدواج کنم! حتی تو کرایه خونه و خرج زندگی خودم هم موندم! … ولم کن باااا! این «سگ زندگی!» هم پیشکش آفریدگار بزرگ و دانا! بریم ببینیم اون دنیا چه خبره! …
گوشی زنگ میخورد. نگاه میکند و با خود: این دیگه کیه!؟
ـ الو؟ … بله، خواهش! … بله!؟ … برنده چی آقا؟! … دو میلیون تومان که چیزی نیست! … چی؟! دلار؟!!! وای! … هیچی آقا! … خوبم! خوبم! فقط جون من راست میگی آقا؟ شوخی نمیکنی؟ … چی؟ … صبر کنم؟ … سیثانیه؟ چشم! چشم! …
طناب ها را پرت میکند و با خود آهسته، در حالی که دهنی گوشی را با دست گرفته:
ای خدا! غلط کردم! درد دلمو شنیدی و دیدی که جدیه، فوری پیک سعادت و خوشبختی رو برام فرستادی! قربونت! خیلی مخلصم! قول میدم از این دو میلیون دلار، یکپنجمشو خرج فقیر بیچاره ها بکنم! … یا که نه! تولیدی راه بندازم و کار آفرینی کنم! چطوره!؟ آره! این بهتره! قول میدم خداجان! قول! قول! قول …
ـ جانم؟ همینجام عزیز! بفرما … ! چی؟ … تشابه اسمی؟! … مگه میشه؟! … یعنی چی؟! … م … من برنده نشدم؟ مسخره کردی مارو؟! … آقا باز چک کن تورو خدا! … آقا ... قطع نکن! آقا! … آقا! …
نگاهی خشمگین و طلبکارانه به بالا می اندازد و طناب کلفت و ضخیم تر را از زمین بر می دارد و محکم در دست می فشارد و با گام های بلند به سمت صندلی ای که زیر میله لوستر سقف بود، می رود. در حال بالا رفتن از صندلی، آواز جاوید نامان هایده و محمد رضا شجریان: «زندگی کردن من مردن تدریجی بود / آنکه جان کند تنم عمر حسابش کردم»* را هم با سر خوشی و بی خیالی زمزمه میکرد که باز موبایلش روی میز، زنگ می خورد و او در حالی که یک پایش را روی صندلی گذاشته، تند بر می گردد و به سمت میز خیره نگاه میکند!
نوشته مرتضی فخری
* پینوشت: غزل سروده فرخی یزدی با مطلع زیبای: شب چو در بستم و مست از می نابش کردم / ماه اگر حلقه به در کوفت جوابش کردم
پایگاه خبری و تحلیلی اقتصاد و بیمه اخبار ، مجامع و تحلیل بورس ، بانک و بیمه