سر راه دفتر کارم پارکی هست و کتابخانهای که بر بالای در پشتی رو به پارک آن، صفحه تلویزیونی نسبتا بزرگ نصب کردهاند که تاریخچه نوسازی و روند تعمیر و تغییر کاربری ساختمان قدیمی را به کتابخانه و محل نشستهای گروههای کسب و کار و … به نام خواصی – بماند – ،
نمایش میدهد و پس از آن، فیلمهای صامت کمدی و کارتونهای تام و جری و … .
روز دومی که آنجا را کشف کرده بودم، زودتر رفتم و اتفاقا از چارلی چاپلین، آن هم فیلمی تازه که این همه سال من ندیده بودم، نشون میداد؛ داستان همدستی چارلی با دزدی مسلح برای دزدی از خانه ثروتمندی که دختری زیبا در آن زندگی میکرد و باقی ماجرا…! پر از صحنههای خلاق و خندهداری که منو ـ که تنها روی سکوی بتنی باغچه روبهرو نشسته بودم ـ میخکوب کرده بود و با خندههای بلندم، توجه عالم و آدم و رهگذران دور و برم را روی سرم گذاشته بودم!
دقایقی گذشت و دختری آمد و چند متر دورتر از من، کیف و دفترش را گذاشت پایین و روی سکو نشست.
خرسند شدم از اینکه دیگر تنها نیستم و دیوانهای هم به من پیوست تا نمایش کمدی ببیند و قهقهه بزند! اما لحظهای بعد، صدای ناله دختر بلند شد و مانند ابر بهار گریه کرد! نمیدانم چرا!؟ حتما شکست عشقی و این حرفها! … مردم هزار گرفتاری دارند! ای بابا! کوفتم شد! … حیف که دیرم شده بود و باید سر کار میرفتم …!
بلند شدم و از کنار دختر گریان که میگذشتم، تنها نسخهای که برای همه آدمهای ناامید و افسرده میپیچم را برای او هم پیچیدم و گفتم: گریه نکن دختر! کمدی ببین و بخند و غمهاتو فراموش کن!
لحظهای اشکبار و بیصدا سرش را چرخاند بالا و نگاهم کرد و سپس برگشت و همچنان به گریستن ادامه داد و من هم …!
پایان

مرتضی فخری
پایگاه خبری و تحلیلی اقتصاد و بیمه اخبار ، مجامع و تحلیل بورس ، بانک و بیمه