(در باره کنسرت خیابانی همایون شجریان)
جمعه ۱۴ شهریور _ میدان آزادی تهران
سالهاست که موسیقی و هنر در این سرزمین زیر بار فشارها و تنگنظریها نفس میکشند. حالا همان حکومتی که همیشه از شادی مردم هراس داشت، ناچار شده در برابر خواست عمومی عقبنشینی کند و اجازه دهد صدای همایون شجریان در میدان آزادی طنینانداز شود. این اتفاق کوچک نیست؛ بلکه نشانهای است از اینکه حتی سختترین دگمها هم در برابر نیاز جامعه به زندگی و شادی، بالاخره تَرَک برمیدارند.
برخی این را «عوامفریبی» مینامند یا هنرمند را متهم به «حکومتی شدن» میکنند. اما واقعیت روشنتر از این حرفهاست: هر عقبنشینی در برابر خواست مردم، هرچند محدود و مقطعی، یک پیروزی فرهنگی است. اگر این روزنهها را با تخریب و بدبینی ببندیم، تنها به دست خودمان شادی مردم را نابود کردهایم.
یقینا همه میدانیم شرایط چگونه است؛ نیز میدانیم فشارها و محدودیتها همچنان پابرجاست. اما در دل این تاریکی، همین جرقههای کوچکِ امید میتوانند مسیر را روشن کنند. گاهی در دل سختترین شرایط، موسیقی و هنر میتوانند جرقهای از امید و زندگی باشند، همانطور که در سکانس پایانی فیلم «راههای افتخار»، از دل آن شرایط سخت، با احساسی که موسیقی برانگیخت، امید، هر چند در دوردستها، نمود پیدا کرد. اکنون طنین صدای همایون شجریان در میدان آزادی میتواند همان نقش را برای مردم ما بازی کند: لحظهای شادی و امید که نمیتوان با بدبینی و برچسب آن را تلخ کرد.
بیاییم این شادی را مصادره نکنیم، تلخ نکنیم، و نگذاریم بدبینی جای امید را بگیرد. این لحظهها شاید کوتاه باشند، اما میتوانند آغاز راهی بلند باشند.
📎 پینوشت:
راههای افتخار (به انگلیسی: Paths of Glory) فیلمی ضد جنگ به کارگردانی استنلی کوبریک محصول سال ۱۹۵۷ میلادی (۱۳۳۵ خورشیدی) است. در سکانس پایانی این فیلم یک دختر اسیر آلمانی در یک کافه برای سربازان سرخوش و مست فرانسوی آواز میخواند. در این صحنه، سربازان ابتدا با تمسخر به او نگاه میکنند، اما صدای او به شدت بر احساسات آنان تأثیر میگذارد تا جایی که گرچه زبان او را متوجه نمیشوند اما با شروع خواندن او، چهرههایشان تغییر کرده، و برخی از آنها اشک میریزند. این صحنه به شدت تأثیرگذار است و نشاندهندهی انسانیت و تأثیر هنر بر روح انسانها، حتی در شرایط سخت جنگ است.
پایگاه خبری و تحلیلی اقتصاد و بیمه اخبار ، مجامع و تحلیل بورس ، بانک و بیمه